.:: Seasons are Changed...Rainy ::.

นี่เป็นส่วนหนึ่งของอาจารย์ท่านหนึ่งที่ผมเคยเรียนด้วยครั้งหนึ่ง

ผมว่ามันตรงดีนะ ตรงกับสิ่งที่ผมเคยเห็น และอาจเคยเป็น

เวลาที่เราเห็นหน้าตาที่แท้จริงของคนนั้นแล้ว..

มันทั้งสับสน ทั้งกลัว ทั้งเสียใจ หรืออาจจะเกลียดไปเลย เป็นความรู้สึกที่แย่เอามาก ๆ

ทั้ง ๆ ที่คน ๆ นั้นไม่อยากจะให้เห็นใบหน้านั้นก็ตามที

แต่หน้ากากที่มีไว้ป้องกัน กลับทำร้ายตัวเขาเองโดยที่เขาไม่มีทางรู้ตัว

อย่าให้สายเกินไปนะครับ เป็นกำลังใจให้ทุกคน และตัวเอง

ขอบคุณอาจารย์มาก ๆ ครับ ที่ให้อะไรที่มากกว่าวิชาความรู้

ผมจะอุปมาอุปไมยให้ฟัง: ถ้าคุณรันทดหดหู่อยากทำร้ายตัวเอง คุณ
เอามีดฟันตัวเอง มันเป็นโมหจริตชั้นเดียวแบบตรงไปตรงมา. แต่ถ้า
เพื่อนคุณรันทดหดหู่อยากทำร้ายตัวเอง ด้วยความเห็นใจแบบโง่ๆ คุณ
อุตส่าห์ไปหามีดมาให้มันฟันตัวเอง อันนี้เป็นโมหจริตที่บาปมาก
ยิ่งกว่าแบบแรกเสียอีก.

ขอเตือนคุณด้วยความจริงใจอย่างที่สุดและด้วยความหวังดีอย่างที่สุดว่า
คุณอย่าไปหมกมุ่นมากนักกับการทำให้ตัวเองดูดีนักเลย เพราะมันทำให้
จิตใจซับซ้อนจนหาจิตเดิมแท้ของตัวเองไม่เจอ เจอแต่หน้ากากของตัวเอง
ซึ่งเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงต่อเข้าใจในเรื่องราวต่างๆ ในโลก. จริงอยู่
หน้ากากมันมีไว้ป้องกันภัยหลายอย่างได้ แต่ทุกหน้ากากมีพิษร้ายใน
ตัวมันเองต่อผู้ที่ใส่มัน. มันทำให้เขี้ยวงอกยาว แต่นัยน์ตาฝ้าฟางลงเรื่อยๆ.
มันทำให้คุณพัฒนาเป็นคนปากกับใจไม่ตรงกัน พูดดูดีแต่ไม่จริงใจ
ต่อไปจะกลายเป็นคนมือถือสากปากถือศีล เป็นคนมองตัวเองถูกอยู่เสมอ
สูงกว่าคนอื่นอยู่เสมอ. ภาษาอังกฤษมีคำเรียกคนลักษณะนี้ว่า hypocrite
ซึ่งกิมย้งใช้คำว่า "วิญญูชนจอมปลอม" ในเรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักร.

ผมรู้ว่าคุณฟังผมพูด อัตตาคุณต้องเจ็บปวดแน่ แต่ผมมองเห็นชัดเจนเกินไป
ว่านี่คืออุปสรรคใหญ่หลวงที่สุดต่อการพัฒนาสติปัญญาของคุณ ดังนั้นจึง
อดไม่ได้ที่จะเตือนคุณด้วยความหวังดี เพราะการกรอฟันที่เริ่มผุ แม้จะเจ็บ
แต่ไม่เจ็บสาหัสเท่าตอนที่รากฟันมันเน่าแล้ว.